Paprocie należą do grupy około 12 000 gatunków roślin naczyniowych, które rozmnażają się przez zarodniki i nie posiadają nasion ani kwiatów. Różnią się od mchów tym, że są roślinami naczyniowymi (tzn. posiadają przewodzące wodę naczynia). Mają rozgałęzione łodygi i liście, jak inne rośliny naczyniowe, ale są to megafille, bardziej złożone niż proste mikrofile widłaków. Większość paproci ma tzw. pastorały, które rozwijają się w liście pierzaste, każdy z nich jest drobno podzielony.

Leptosporangialne paprocie (czasami nazywane prawdziwymi paprociami) stanowią zdecydowanie największą grupę, ale paprocie zdefiniowane tutaj (paprocie sensu lato) obejmują skrzypy, paprocie grzebieniaste, marattiowate i nasięźrzałowate. Grupa ta może być nazywana monilofitami. Termin pterydofity tradycyjnie odnosi się do paproci i niektórych innych roślin naczyniowych bez nasion (patrz sekcja Klasyfikacja poniżej), chociaż niektórzy współcześni autorzy używają tego terminu wyłącznie w odniesieniu do monilofitów.

Paprocie pojawiły się po raz pierwszy w zapisie kopalnym 360 milionów lat temu w późnym dewonie, ale wiele współczesnych rodzin i gatunków pojawiło się dopiero około 145 milionów lat temu we wczesnej kredzie, po tym jak rośliny kwiatowe zaczęły dominować w wielu siedliskach. Paproć Osmunda claytoniana jest doskonałym przykładem ewolucyjnej stabilności. Dowody paleontologiczne sugerują, że pozostała niezmieniona przez co najmniej 180 milionów lat, nawet na poziomie skamieniałych jąder i chromosomów. Paprocie nie mają dużego znaczenia gospodarczego, ale niektóre są uprawiane lub zbierane do celów spożywczych, jako rośliny ozdobne, do rekultywacji skażonych gleb i były badane ze względu na zdolność do usuwania niektórych zanieczyszczeń chemicznych z powietrza. Niektóre są ważnymi chwastami. Odgrywają także rolę w mitologii, medycynie i sztuce.

Niektóre z tych informacji mogą pochodzić z internetowego źródła Wikipedia: Wolna Encyklopedia.

Dowiedz się więcej:  https://de.wikipedia.org/wiki/Farne